Seyrediyorum...

 Içinde duygu olan, insana dair olan her şeyi seviyorum. Bir müzik, bir şiir, bir film, bir yazı... Ama bunlar dünyada para eden şeyler değil. Bu dünyada tutunamıyor oluşum da dünyada geçmeyen şeylere meftun oluşumdan değil mi ki...

Nasıl yaşanır? Nasıl sürüklenmeden, kapılmadan sellere, sakin telaşsız... Bana da öğret ölmeden önce ölmeyi. Sadece hisseden bir kalbin var. Avuçlarım kavrayamıyor dünyayı. Tutunmaya çalışıyor, bir yandan pes etme diyor içimden bir ses. Sadece sesini duyur Rabbe o biliyor, sabret. Nefes ol senin gibi tutunamayanlara...

 Susmak da yakıyor içi bu dünyada. NFK'nın dediği, öz vatanında garipsin öz vatanında parya. Sonra diyorum bu garipliğin belki başka garipleri anlayabilmen için verildi hâl olarak Allah'tan. O zaman elhamdülillahi ala külli hâl, Vel küfri veddalal. 

 Şimdi kendime yetemezken istiyorum ki tüm dünyayı kucaklayayım, gücüm yok ki... Sadece kelimelerimle sarılıyorum sana ey güzel gözlü çocuk. Sarılıp koklarken kendi yavrumu bütün yetim gönüller niyetine bağrıma basıyorum. Tüm sevgisiz yürekler hürmetine, tüm sevilmeyenler, dünyada kabul görmeyenler... Sen yaşama bunları diyorum küçük çocuk. Elimden geldiğince sarılıyorum. Başkası da gelmiyor ya düşünmekten başka. Yola çıkıyorum, durmuyorum yürüyorum, seyrediyorum acı bir gülümsemeyle dünyayı...