Sade'ce Anlatmak Istedim

 Içinde duygu olan, insana dair olan her şeyi seviyorum. Bir müzik, bir şiir, bir film, bir yazı... Ama bunlar dünyada para eden şeyler değil. Bu dünyada tutunamıyor oluşum da dünyada geçmeyen şeylere meftun oluşumdan değil mi ki... Nasıl yaşanır? Nasıl sürüklenmeden, kapılmadan sellere, sakin telaşsız... Bana da öğret ölmeden önce ölmeyi. Sadece hisseden bir kalbin var. Avuçlarım kavrayamıyor dünyayı. Tutunmaya çalışıyor, bir yandan pes etme diyor içimden bir ses. Sadece sesini duyur Rabbe o biliyor, sabret. Nefes ol senin gibi tutunamayanlara...  Susmak da yakıyor içi bu dünyada. NFK'nın dediği, öz vatanında garipsin öz vatanında parya. Sonra diyorum bu garipliğin belki başka garipleri anlayabilmen için verildi hâl olarak Allah'tan. O zaman elhamdülillahi ala külli hâl, Vel küfri veddalal.   Şimdi kendime yetemezken istiyorum ki tüm dünyayı kucaklayayım, gücüm yok ki... Sadece kelimelerimle sarılıyorum sana ey güzel gözlü çocuk. Sarılıp koklarken kendi yavrumu bütü...

Bazen hayat öyle midenizi bulandırır ki, sabah uyandığınızda yemeği içiniz almaz. Tüm parmak uçlarınıza kadar kırılmışsınızdır. Yaşama sevincinizi alanlar kendi ruh huzursuzluklarında başka sevinçlere koşarken siz o mutsuzluğunuzda gömülü kalmışsınızdır, çare sizi yerle bir edenlerde değildir üstelik, bunun da farkındasınızdır. İşin kötüsü tam her şey yolundayken, hayatınıza girip, hayallerinizi, zamanınızı ve umutlarınızı çalan insanlardır. Allah hakiki sevgi versin herkese...  "Öyle bir yerdeyim ki..." şarkısı çalıyor Selda Bağcan'dan. Başladığınız yerle olduğunuz yer arasındaki 'siz' hayret vericidir çoğu zaman. "Bir yanımız mavi yosun dalgalanır sularda." Ümit ile korku arasında yaşam. "Çıldırtan bir denge". Yaprak döken yanımız ile bahar bahçe yanlarımız... Şükredecek şeylere odaklanmak gerek herhalde diyorum yine. Öyle hayatlar, hikayeler, örnekler var ki dünyada. Bir kendi acımız büyük geliyor, bir diğerimize sağır, kör kalıyoruz. Şaşırt...