Sade'ce Anlatmak Istedim

 "Sevsem sana yazık, sevmesem ziyan olacaksın" sözü geldi aklıma. Severken ziyan ediyoruz birçok şeyi, hem kendimize hem karşıdakine yazık ediyoruz çoğu zaman. Bilmiyoruz diyorum sevmeyi, ne desek boş kalıyor hep sonradan geliyor akıllar başa. Hiçbir kelime karşılayamıyor büyük bir sessizlik karşılıyor onca yaşanmışlığın özetini. Diyorum ancak bir sessizlik bu kadar güzel anlatabilirdi hem söylenen, hem söylenmeyen sözcükleri. Sana da kendime de yazık etmek istemiyorum artık, bu kadar sevda yeter bize, bu kadar acı, demek geçiyor yine aklımdan. Diyorum içine söyle sözcüklerini, içine akıt tuttuğun yasları. Bir insana değil, ziyan olup giden duygulara, yaşanılmayan anlara belki de yasın, öfken. Bu kadarmış ama, bu kadar deyip oldurmaya çalışmadan artık yürümeyi öğreniyorsun. Olmuyor çünkü ittirmeyle de bazı şeyler. Bu aşkın sırrını çözemezsin sen. Yanıbaşındakini görmez de istemez insan. Artık uğraşmayacaksın değmeyeceğini gördün en uğraştığın yerlerden nasıl döndüğünü görünce...

 -Nasılsın? -Bilmiyorum. Bir tuhaf oldum yine. -Niye ne oldu ki? -Ben yaşamayı bilmiyorum herhalde. Sorun burdan kaynaklanıyor hep diyorum kendime. -Dünya alabildiğine dünyadır. Ona doyulmaz. Sırf dünya için mi yaşamak istersin ki? Sadece her şey görüntü müdür? Maddeler alemi ruhu bunaltır. Sen zannediyor musun ki ruhlar bu kadar madde içinde huzurlu? - Ben kendi alemimde yaşıyorum sanki. Dünyaya uyduramıyorum kendimi. Içimdeki dünyamı dışarı uydurayım diyorum o da tam uymuyor. Iki arada bocalayıp duruyorum. Hayat da biraz böyle bir şey herhalde. Kimine rahat gözüküyor. -Sen zannediyor musun dertsiz insan var? Bu dünyada en güzel nimet iman nimetidir. Kalpler Allah'ı anmakla mutmain olur. Bunu bir an aklından çıkarma. Dünyadaki adaletsizliklere bakıp bende niye böyle, diye düşünme. Senin hayatın sana özel ve biricik. Dünyanın geçip giden bir gölgeler diyarı olduğunu anlamadın mı ki bunca kayıptan sonra. Başta zaman bizde kalmıyor o gidiyor elimizden. Sağlık, gençlik, bazen imkanlar...

  - Ben geldim. - Sen de kimsin? -Ben Zümran. Ya burası neresi? -Gerçeklik yaşanmaz olduğunda kaçtığın, nefes aldığın yer. Hayal dünyan. -Seni usandırdım mı? -Ben usanmam bilirsin sende benim bitmez tükenmez kaynağım var. Ama buraya gelerek her zaman iyilik etmiyorsun kendine. Fazla derin vadilerime dalıp sonra gerçeklikten kopuyor, gerçek hayatla olmasını istediğin hayat da bir olmayınca yaşamak istemiyorsun. Yine kafanda dolaşıp duruyor düşünceler. -Sence birçok insan davranışı bir kaçış olabilir mi? -Ne mesela? -Mesela mutluluk için illa bir ilişki içinde olmayı beklemek. Kendimizi uyuşturduğumuz mutluluk afyonlarından biri olabilir mi; aşk mesela. En zor zamanlarımızda kaçtığımız, acılarımızın dayanılmaz olduğunda oraya kaçıp soluk almak istediğimiz. - Nefes aldıranla nefesini kesen şeyin aynı şey olması ne tuhaf. Senin gerçeklik algıların değişmiş. Aşkla nefes alamazsın. O bu benim dünyamda geçerli. Deniz gibidir aşk derinlerine daldıkça nefes alman zorlaşır. Buraya ç...