Insan denen muamma

 -Nasılsın?

-Bilmiyorum. Bir tuhaf oldum yine.

-Niye ne oldu ki?

-Ben yaşamayı bilmiyorum herhalde. Sorun burdan kaynaklanıyor hep diyorum kendime.

-Dünya alabildiğine dünyadır. Ona doyulmaz. Sırf dünya için mi yaşamak istersin ki? Sadece her şey görüntü müdür? Maddeler alemi ruhu bunaltır. Sen zannediyor musun ki ruhlar bu kadar madde içinde huzurlu?

- Ben kendi alemimde yaşıyorum sanki. Dünyaya uyduramıyorum kendimi. Içimdeki dünyamı dışarı uydurayım diyorum o da tam uymuyor. Iki arada bocalayıp duruyorum. Hayat da biraz böyle bir şey herhalde. Kimine rahat gözüküyor.

-Sen zannediyor musun dertsiz insan var? Bu dünyada en güzel nimet iman nimetidir. Kalpler Allah'ı anmakla mutmain olur. Bunu bir an aklından çıkarma. Dünyadaki adaletsizliklere bakıp bende niye böyle, diye düşünme. Senin hayatın sana özel ve biricik. Dünyanın geçip giden bir gölgeler diyarı olduğunu anlamadın mı ki bunca kayıptan sonra. Başta zaman bizde kalmıyor o gidiyor elimizden. Sağlık, gençlik, bazen imkanlar...

-Ah araftayız daim.

-Bir lokma bir hırka yaşayabilen dünyasına başka neler sığdırabilmiştir hiç düşündün mü? Iki uç örnek var karşında. Sen seç dünyayı mı istersin ahireti mi? Konanın göçtüğü, bir mevsim olan konaklama diyarında hiçbir şey yeter mi sanıyorsun sonsuzluk melekeleriyle donatılmış insana? Sen neyi talep edersen baştan sona osun. Unutma.

-Kimseyle konuşamaz oldum içimin yangınlarını.

-O biliyor, deyip tevekkül ettikten sonra olanı da olmayanı da geleni de gideni de hikmet nazarıyla kabul etmeli insan. Bu hadise bu insan bu tecrübe bana ne öğretti diye hikmet nazarıyla bakmalı. En başta kendimizi tanırız görürüz geçip giden olaylara sonradan bakınca. Ben de böyle yapmıştım, bu temayüllerim var diyebiliriz. Insanız unutma. 

-Insan, ne muamma...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bizi biz yapan yaşantılarımız nişanlarımızdır..

  Bugün aşı olmaya gittiğimde odada üç kadın hemşire vardı, kolumu aşı için gördüğünde birisi: "Kolundakiler çatlak mı ben ameliyat izi sanmıştım. Çok kilo mu verdin, doğum mu yaptın" dedi. Güldüm: "Çocukluktan beri kiloluydum ben birkaç kere verdim aldım kilo onlardan kaldı çok önceden bu izler, tabi çocukta yine kilo aldım verdim." dedim. "Nasıl öyle kilo verdin?" diye devam etti sonra hemşire. Yine güldüm: "Deli gibi spor yaparak, beslenmede glutene dikkat ederek tiroidim var çünkü. Hiç kolay olmadı vermek. Çok çabuk alıyorum dikkat etmezsem metabolizmam çok yavaş." Benim de tiroidim var hiç veremiyorum nasıl verdin öyle maşallah". dedi içlerinden orta yaşlı ve azıcık tontiş olanı. "Nasıl verdiğimi bir de bana sor. Çok zor." dedim ve güldüm. Gerçekten bu hayatta hepimiz farklı gelmişiz dünyaya. Neler yaşadığımız neleri kendi kendimize başardığımızı en iyi kendimiz biliriz. Çatlaklarımız, buruşan sarkan derimiz, alnımızdaki iz...
Devamı

Yeniden Balıkesir

  Kardeşimin üçüncü senesi olmuş benim okuduğum aynı şehrin Burhaniye ilçesinde okula başlayalı. Bu sene daha ilk kısmet oluyor buraya gelmek. Adeta aşık olduğum ilin her bir yerini hayranlıkla izliyorum. Hayatımın en güzel dört yılını o şehirde geçirdim diyorum büyük mutluluk içindeyim gezdiğim her bir yerinde.Yola çıkmışız Burhaniye'den Altınoluk'a, teypte Arkadaşım Eşek şarkısı: Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek 😊 anne dizinde teybe eşlik edilerek yapılan yolculuk; üç yaşındaysan hayat bir harika dostum, hasta olsan sesin kısılsa bile... Küreğini kovanı almışsın yanına kumun hayalini kurup: "Hiç olmazsa ayaklarımızı sokarız değil mi anne?" Uyuyakalıyorsun bir hayalle... " Kara sevda, kara sevda dedikleri daha ne olabilir ki?" sıradaki şarkı... Yeşili maviyi seyrederek düşüncelere dalıyorsun... Yaşamak güzel şey dedikleri... Arka koltukta yapılan yolculuğun faydaları, hayatta çoğu zaman olduğu gibi yolculuk anında da...
Devamı

Hayaller de yorulur

  Öyle bir anı hafızam var ki bazen mutlu olduğum anları ziyaret ediyorum. Bu bir kaçış, geçmişle yaşama gibi gelse de dünyam sanki böyle yaşanır kılınıyor. Çocukluğumdaki anlara bile gittiğim oluyor bu genelde bayramlar oluyor bütün aile kuzenler bir aradayken. Sonra kızımı ilk gördüğüm an; defalarca bu an da zihnimde film gibi oynamıştır. Sonra gerek zihnimde gerek rüyalarımda özleyince Balıkesir sokaklarında fakülte bahçesinde geziyor oluyorum. Hayalci olmak böyle bir şey herhalde. Hayatımın en farklı deneyiminde, yalnız başıma kaldığım altı günlük zaman diliminde de farklı rüyalarla zihnim beni rahatla t mış hayallerle sarıp sarmalamıştı. Bir gününde rüyamda yeşillik bir alanda piknik yapıyordum burnuma annemin elmalı kurabiye kokuları geliyordu. Eve döndüğümde annemin elmalı kurabiye yaptığını görünce ağlamıştım. Bir diğer gün de bir roketle uzaya kaçıp tüm o sıkıntılı halden kurtuluyor sevdiklerimle vedalaşıyordum. 😀 Hayaller insanın güzel bir kendini rahatlatma mekanizması....
Devamı