Ol'mak

 

Hayatta yaşadığımız her şey tam olarak kıvamımızı bulabilmemiz için olması gerekenler... Öğreniriz hep; kul olmayı, insan olmayı, kadın olmayı, anne olmayı...Hep mücadelemiz hayat ritmimizi bulup 'ol'mak. Ben hiç kadın olmamışım diyorum çok sonra. Kadın olduğumu bu yaşa erince anlayabiliyorum. Çoğumuz çocuk da olamadık ya yaşadığımız hayatta. Çocuk olamadan büyüdük, yetişkin olamadan evlendik kadın olamadan anne olduk. Hayata atıldık ama hep sonradan farkına vardık. Sorumluluklarımızın altında ezildik kimi zaman. Hep başkaları için yaşamayı düşünürken, kendimizi ötelerken gereken özeni kendimize göstermezken ömür tükettik. 'Ben de varmışım' diyemedik hayat hengamesinde. Gerek hayat şartları, gerek öğrendiğimiz ahlak, fıtratımızdan gelen alışkanlıklar 'gerek yok fazlasını talep etme' dedikçe insanca ve kadınca yaşamayı unuttuk. Dünya ahiret dengesini tutturamadık iftat ve tefrit arası yaşadık. Tüketme ve alma üzerine kurulu bir düzen inşa edilmiş bazımız da bu çarka savrulup gittik çoğu zaman ayak diresek de. Aldıkça mutlu olduk kimimiz vermeyi hepten unuttu. Bir şeylerin yokluğunu başka şeylerle telafi etmeye çalıştık. Dünya hep içine çekerdi ama kaçtıklarımız yine yakalardı bizi en ummadık anlarda.
Kanaat etmeyi de öğrendik sonra hayat öğretir; sana belli şeyler verir ve bunlarla yaşa der. Kırılma noktalarını yakalamak yine kolay değildir gidişatı değiştiren. Bazen ne kadar zorlarsan zorla olmaz kader iç içe geçmiş kompleks bir yapıdır çözemeyiz. "Öldüm" der durur yine de yaşarız. Insan en güçlü, en zor zamanlarından sonra ayağa kalkarmış bu hayatta ve Allah'tan başka gerçek sığınılacak kimsenin olmadığını bu zamanlarda anlarız.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bizi biz yapan yaşantılarımız nişanlarımızdır..

  Bugün aşı olmaya gittiğimde odada üç kadın hemşire vardı, kolumu aşı için gördüğünde birisi: "Kolundakiler çatlak mı ben ameliyat izi sanmıştım. Çok kilo mu verdin, doğum mu yaptın" dedi. Güldüm: "Çocukluktan beri kiloluydum ben birkaç kere verdim aldım kilo onlardan kaldı çok önceden bu izler, tabi çocukta yine kilo aldım verdim." dedim. "Nasıl öyle kilo verdin?" diye devam etti sonra hemşire. Yine güldüm: "Deli gibi spor yaparak, beslenmede glutene dikkat ederek tiroidim var çünkü. Hiç kolay olmadı vermek. Çok çabuk alıyorum dikkat etmezsem metabolizmam çok yavaş." Benim de tiroidim var hiç veremiyorum nasıl verdin öyle maşallah". dedi içlerinden orta yaşlı ve azıcık tontiş olanı. "Nasıl verdiğimi bir de bana sor. Çok zor." dedim ve güldüm. Gerçekten bu hayatta hepimiz farklı gelmişiz dünyaya. Neler yaşadığımız neleri kendi kendimize başardığımızı en iyi kendimiz biliriz. Çatlaklarımız, buruşan sarkan derimiz, alnımızdaki iz...
Devamı

Yeniden Balıkesir

  Kardeşimin üçüncü senesi olmuş benim okuduğum aynı şehrin Burhaniye ilçesinde okula başlayalı. Bu sene daha ilk kısmet oluyor buraya gelmek. Adeta aşık olduğum ilin her bir yerini hayranlıkla izliyorum. Hayatımın en güzel dört yılını o şehirde geçirdim diyorum büyük mutluluk içindeyim gezdiğim her bir yerinde.Yola çıkmışız Burhaniye'den Altınoluk'a, teypte Arkadaşım Eşek şarkısı: Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek 😊 anne dizinde teybe eşlik edilerek yapılan yolculuk; üç yaşındaysan hayat bir harika dostum, hasta olsan sesin kısılsa bile... Küreğini kovanı almışsın yanına kumun hayalini kurup: "Hiç olmazsa ayaklarımızı sokarız değil mi anne?" Uyuyakalıyorsun bir hayalle... " Kara sevda, kara sevda dedikleri daha ne olabilir ki?" sıradaki şarkı... Yeşili maviyi seyrederek düşüncelere dalıyorsun... Yaşamak güzel şey dedikleri... Arka koltukta yapılan yolculuğun faydaları, hayatta çoğu zaman olduğu gibi yolculuk anında da...
Devamı

Hayaller de yorulur

  Öyle bir anı hafızam var ki bazen mutlu olduğum anları ziyaret ediyorum. Bu bir kaçış, geçmişle yaşama gibi gelse de dünyam sanki böyle yaşanır kılınıyor. Çocukluğumdaki anlara bile gittiğim oluyor bu genelde bayramlar oluyor bütün aile kuzenler bir aradayken. Sonra kızımı ilk gördüğüm an; defalarca bu an da zihnimde film gibi oynamıştır. Sonra gerek zihnimde gerek rüyalarımda özleyince Balıkesir sokaklarında fakülte bahçesinde geziyor oluyorum. Hayalci olmak böyle bir şey herhalde. Hayatımın en farklı deneyiminde, yalnız başıma kaldığım altı günlük zaman diliminde de farklı rüyalarla zihnim beni rahatla t mış hayallerle sarıp sarmalamıştı. Bir gününde rüyamda yeşillik bir alanda piknik yapıyordum burnuma annemin elmalı kurabiye kokuları geliyordu. Eve döndüğümde annemin elmalı kurabiye yaptığını görünce ağlamıştım. Bir diğer gün de bir roketle uzaya kaçıp tüm o sıkıntılı halden kurtuluyor sevdiklerimle vedalaşıyordum. 😀 Hayaller insanın güzel bir kendini rahatlatma mekanizması....
Devamı