Kıymet bilmek mesele...

 

"Kıymetimi bilmeyen ellerde paramparça olacağıma kendi hayatımda yek pare olurum."
Gerek yıllardır etrafımdaki insanların bedenen yanımda olup ruhen yanımda olmaması yalnızlığı, gerek şimdiki hakiki yalnızlığım beni beslemiş. Hayat hep bizi bir şeylere hazırlamış peki şimdi biz bu kadar kat ettiğimiz yolda önce kendimizin kıymetini bilmeyecek miyiz, aksi kendimize ihanet olmaz mı? Bugünlere gelmek için affı olmayacak şeyler yaşamadın mı? Zulmü uzatan senin bırakmaman, vazgeçmemen değil miydi? Yanlış bir tercih sonuna kadar sürmek zorunda değildi. Geceleri yastığını ıslatırcasına ağlayarak, iç çekmelerinin arşa uzanarak uykuya daldığın günler, uykularından her defasında aynı kabuslarla sıçrayarak ve ağlayarak uyandığın travmatik yaşantının travmatik rüyaları senden hesap sormaz mı? Bir insanın defalarca aynı insan tarafından öldürülebileceğini görmüşken niye katiline aşık bir meyyit oldun senelerce? Başka bir hayat mı korkuttu seni yoksa alıştığın hayattan vazgeçmek mi? Bu sevgi, vefa değildi ki bu saplantı, takılı kalma, bile bile kendini ateşe atmaydı. Saygının bittiği yerde her şey görülür, insanın başta kendine saygısı yoksa her şeyi yapar.
Hayat nasıl yaşanır tüm inanmışlıkların bir insanda ölmüşken yeniden inanmak istedin. Hayat bu defa benden yana olur dedin, bir sevgiye, sarılmaya, gözyaşı dökeceğin bir omuza ihtiyacın vardı. Kendi ailene dahi açamadın acılarını çünkü onlar anlayamazdı aynı yerden canları yanmadığı için. Ruhu öldürülen bir insan nasıl tekrar kendini diriltir bunu kendinde gördün ağır aksak da olsa hep her yeni günle kendin için evladın için yeniden hayata tutunmaya çalıştın, seni her gün öldüren insana dahi gülümsedin sevgi iyileştirir dedin. Katılaşmış ve mühürlenmiş, bozulmuş bir kalbi kimse iyileştiremez kendi istemedikten sonra.
Bir gün 'sarıldım' sözcüğünü duydun ve dedin ki kendine insan kelimeleriyle de sarılabilirmiş bir diğerine. Sanki yıllardır ihtiyacın olan ailenden, on sene karşılıksız sevdiğin insandan alamadığın desteği sevgiyi alırım sandın. Oysa herkesin gücü yetmez dağ gibi dimdik insanın karşısına çıkıp: "Ben yanındayım, gerçekten burdayım." demeye. Bir insanın sahip olabileceği en kıymetli şeylerden biri herhalde onu gerçekten seven ve ona destek olan bir kalptir diye düşündün hep yıllarca bunun hasretini çektin. Sen yine bu yaralı halinle yıllarca dostlarına hayatına dokunduğun insanlara nefes olmaya çalıştın. Ama eksikti bir şeyler olmuyordu. Insan en iyi yalnızlığıyla Rabbine sarılırmış bu hayatta en iyi bunu öğrendin her derste. Bundan sonra hayatında seni de mutlu etmek için çabalayan, senin için gerçekten mücadele edebilecek olan insan olur umarım. Sen nasıl bir insanın mutluluğunda kendi huzurunu aradınsa senin de yüzünü güldürmek, ruhunda çiçekler açtırmak niyetinde olan, seni üzmekten kalbi rikkatle çarpan insan çıksın karşına. Sadece bekle doğru vakti ve insanı nasibinde varsa. Çünkü çok yoruldun...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bizi biz yapan yaşantılarımız nişanlarımızdır..

  Bugün aşı olmaya gittiğimde odada üç kadın hemşire vardı, kolumu aşı için gördüğünde birisi: "Kolundakiler çatlak mı ben ameliyat izi sanmıştım. Çok kilo mu verdin, doğum mu yaptın" dedi. Güldüm: "Çocukluktan beri kiloluydum ben birkaç kere verdim aldım kilo onlardan kaldı çok önceden bu izler, tabi çocukta yine kilo aldım verdim." dedim. "Nasıl öyle kilo verdin?" diye devam etti sonra hemşire. Yine güldüm: "Deli gibi spor yaparak, beslenmede glutene dikkat ederek tiroidim var çünkü. Hiç kolay olmadı vermek. Çok çabuk alıyorum dikkat etmezsem metabolizmam çok yavaş." Benim de tiroidim var hiç veremiyorum nasıl verdin öyle maşallah". dedi içlerinden orta yaşlı ve azıcık tontiş olanı. "Nasıl verdiğimi bir de bana sor. Çok zor." dedim ve güldüm. Gerçekten bu hayatta hepimiz farklı gelmişiz dünyaya. Neler yaşadığımız neleri kendi kendimize başardığımızı en iyi kendimiz biliriz. Çatlaklarımız, buruşan sarkan derimiz, alnımızdaki iz...
Devamı

Yeniden Balıkesir

  Kardeşimin üçüncü senesi olmuş benim okuduğum aynı şehrin Burhaniye ilçesinde okula başlayalı. Bu sene daha ilk kısmet oluyor buraya gelmek. Adeta aşık olduğum ilin her bir yerini hayranlıkla izliyorum. Hayatımın en güzel dört yılını o şehirde geçirdim diyorum büyük mutluluk içindeyim gezdiğim her bir yerinde.Yola çıkmışız Burhaniye'den Altınoluk'a, teypte Arkadaşım Eşek şarkısı: Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek 😊 anne dizinde teybe eşlik edilerek yapılan yolculuk; üç yaşındaysan hayat bir harika dostum, hasta olsan sesin kısılsa bile... Küreğini kovanı almışsın yanına kumun hayalini kurup: "Hiç olmazsa ayaklarımızı sokarız değil mi anne?" Uyuyakalıyorsun bir hayalle... " Kara sevda, kara sevda dedikleri daha ne olabilir ki?" sıradaki şarkı... Yeşili maviyi seyrederek düşüncelere dalıyorsun... Yaşamak güzel şey dedikleri... Arka koltukta yapılan yolculuğun faydaları, hayatta çoğu zaman olduğu gibi yolculuk anında da...
Devamı

Hayaller de yorulur

  Öyle bir anı hafızam var ki bazen mutlu olduğum anları ziyaret ediyorum. Bu bir kaçış, geçmişle yaşama gibi gelse de dünyam sanki böyle yaşanır kılınıyor. Çocukluğumdaki anlara bile gittiğim oluyor bu genelde bayramlar oluyor bütün aile kuzenler bir aradayken. Sonra kızımı ilk gördüğüm an; defalarca bu an da zihnimde film gibi oynamıştır. Sonra gerek zihnimde gerek rüyalarımda özleyince Balıkesir sokaklarında fakülte bahçesinde geziyor oluyorum. Hayalci olmak böyle bir şey herhalde. Hayatımın en farklı deneyiminde, yalnız başıma kaldığım altı günlük zaman diliminde de farklı rüyalarla zihnim beni rahatla t mış hayallerle sarıp sarmalamıştı. Bir gününde rüyamda yeşillik bir alanda piknik yapıyordum burnuma annemin elmalı kurabiye kokuları geliyordu. Eve döndüğümde annemin elmalı kurabiye yaptığını görünce ağlamıştım. Bir diğer gün de bir roketle uzaya kaçıp tüm o sıkıntılı halden kurtuluyor sevdiklerimle vedalaşıyordum. 😀 Hayaller insanın güzel bir kendini rahatlatma mekanizması....
Devamı