Bavula koyduğumuz yalnızlıklar

 


https://youtu.be/cu7sugmAGew
Kardeşimle yolculuk yapıyoruz. Araca bindim, biner binmez şu şarkı çaldı son ses: Haksızlığı da koydum bavula yalnızlığı da aldım yanıma...En başından itibaren dinleyince tüm sözlerini, dedim ya hu bu kadar nasıl bazı şarkılar beni anlatır. Dokunsalar ağlayacak bir halde miydim de bir şarkı, sözleriyle yaşadığım hisleri anlatıp ruhumu sardı diye düşündüm içten içe. Gülümseyerek kardeşimle birbirimize baktık. Dedim : "Gözümden kendi hikayem geçti, mahsus mu açıyorsun her seferinde bu şarkıları" 😀 Hani derler bir şarkı açıyorsun düşünmekten dinleyemiyorsun. Film otomatik başlıyor zihninde 😀 her şarkıda kendinden bir parça buluyorsun. Hayatını, yaşanmışlıklarını, birkaç parçasını alıp bavuluna yola koyulanlar anlar beni...
Uykusuz birkaç gecenin ardından verilen bir kararla sabahın yedisinde çöp torbalarına önce kitaplardan başlayarak bantlamaya başlamak... Güzel bir sükunetle kimseye ilişmeden, artık hiç kimseye yük olmadan ne var ne yoksa ıvır zıvır çöp poşetlerine bantlayıp, istifleyip bir köşeye nakliyenin geliş saatine kadar toparlamak...
Son kez hiçbir şey olmamış gibi yine aynı takınılan o her zamanki gülümseme ve sakinlikle kahvaltını edip çalan telefonların hiçbirine cevap vermeyip sadece bir an önce gitmeyi düşünmek... Yıllarca veremediğin korktuğun bir kararla her şeyi yakıp gitmek... Bazı kararlar acıtsa da tüm duygularını dondurup 'yolun sonu' diyorsun, Allah o gücü verdiğinde: "Artık hiçbir zulmü kaldıramam" diyor yoluna bakıyorsun. Her şey vaktini bekliyor, hiçbir haksızlık zulüm sonsuza kadar değil. Tüm kayıtlarından azad oluyorsun. Hayat seni yalnızlaştırıyorsa Rabbine yaklaşıyorsun, bu böyledir...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bizi biz yapan yaşantılarımız nişanlarımızdır..

  Bugün aşı olmaya gittiğimde odada üç kadın hemşire vardı, kolumu aşı için gördüğünde birisi: "Kolundakiler çatlak mı ben ameliyat izi sanmıştım. Çok kilo mu verdin, doğum mu yaptın" dedi. Güldüm: "Çocukluktan beri kiloluydum ben birkaç kere verdim aldım kilo onlardan kaldı çok önceden bu izler, tabi çocukta yine kilo aldım verdim." dedim. "Nasıl öyle kilo verdin?" diye devam etti sonra hemşire. Yine güldüm: "Deli gibi spor yaparak, beslenmede glutene dikkat ederek tiroidim var çünkü. Hiç kolay olmadı vermek. Çok çabuk alıyorum dikkat etmezsem metabolizmam çok yavaş." Benim de tiroidim var hiç veremiyorum nasıl verdin öyle maşallah". dedi içlerinden orta yaşlı ve azıcık tontiş olanı. "Nasıl verdiğimi bir de bana sor. Çok zor." dedim ve güldüm. Gerçekten bu hayatta hepimiz farklı gelmişiz dünyaya. Neler yaşadığımız neleri kendi kendimize başardığımızı en iyi kendimiz biliriz. Çatlaklarımız, buruşan sarkan derimiz, alnımızdaki iz...
Devamı

Yeniden Balıkesir

  Kardeşimin üçüncü senesi olmuş benim okuduğum aynı şehrin Burhaniye ilçesinde okula başlayalı. Bu sene daha ilk kısmet oluyor buraya gelmek. Adeta aşık olduğum ilin her bir yerini hayranlıkla izliyorum. Hayatımın en güzel dört yılını o şehirde geçirdim diyorum büyük mutluluk içindeyim gezdiğim her bir yerinde.Yola çıkmışız Burhaniye'den Altınoluk'a, teypte Arkadaşım Eşek şarkısı: Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek 😊 anne dizinde teybe eşlik edilerek yapılan yolculuk; üç yaşındaysan hayat bir harika dostum, hasta olsan sesin kısılsa bile... Küreğini kovanı almışsın yanına kumun hayalini kurup: "Hiç olmazsa ayaklarımızı sokarız değil mi anne?" Uyuyakalıyorsun bir hayalle... " Kara sevda, kara sevda dedikleri daha ne olabilir ki?" sıradaki şarkı... Yeşili maviyi seyrederek düşüncelere dalıyorsun... Yaşamak güzel şey dedikleri... Arka koltukta yapılan yolculuğun faydaları, hayatta çoğu zaman olduğu gibi yolculuk anında da...
Devamı

Hayaller de yorulur

  Öyle bir anı hafızam var ki bazen mutlu olduğum anları ziyaret ediyorum. Bu bir kaçış, geçmişle yaşama gibi gelse de dünyam sanki böyle yaşanır kılınıyor. Çocukluğumdaki anlara bile gittiğim oluyor bu genelde bayramlar oluyor bütün aile kuzenler bir aradayken. Sonra kızımı ilk gördüğüm an; defalarca bu an da zihnimde film gibi oynamıştır. Sonra gerek zihnimde gerek rüyalarımda özleyince Balıkesir sokaklarında fakülte bahçesinde geziyor oluyorum. Hayalci olmak böyle bir şey herhalde. Hayatımın en farklı deneyiminde, yalnız başıma kaldığım altı günlük zaman diliminde de farklı rüyalarla zihnim beni rahatla t mış hayallerle sarıp sarmalamıştı. Bir gününde rüyamda yeşillik bir alanda piknik yapıyordum burnuma annemin elmalı kurabiye kokuları geliyordu. Eve döndüğümde annemin elmalı kurabiye yaptığını görünce ağlamıştım. Bir diğer gün de bir roketle uzaya kaçıp tüm o sıkıntılı halden kurtuluyor sevdiklerimle vedalaşıyordum. 😀 Hayaller insanın güzel bir kendini rahatlatma mekanizması....
Devamı