Aşk, Sevmek

 Yıllarca çocukluğumuzdan getiriyoruz birçok hayali, gerek duyarak, gerek okuyarak gerek görerek... Her yerden yaşantıdan bir şeyler topluyoruz aşk bu olmalı, benim aşkım böyle olmalı diye. Içimizde tertemiz bir yere koyuyoruz onu, kimseleri ulaştıramıyoruz oraya. Biz 'aşk'ı seviyoruz adeta. Kimi diyor insan 'duygusunu' sever, diye. Evet tecrübe etmek muazzam bir şey, ondaki o coşkun aynı zamanda korkunç yıkım olan duyguları.

 Bir sürü faktör giriyor aşkta araya, karşıdaki insanın karakteri, çocukluğu, alışkanlıkları, hayata ve aşka yüklediği anlamlar... Seviyoruz diyoruz ama bocalıyoruz çoğu zaman. Alma verme dengesini kuramıyoruz. Sevmek, hep yanında olmayı istemek hasretini yaşatıyor aşığa. Ona dair anıları, silüetleri dahi zihinde, kalpte tekrar yaşatmak muazzam bir mutluluk veriyor aşığa. Onun dünyasında, zihninde, yaşantısında bir yolculuğa çıkmak hazzını veriyor bize. Başka bir insanın hikâyesinde, alnının çizgisinde, yüzünün ifadesinde nefes almak... Hatta eskilerde yaşadığı bir yere, bir anısına dahi gidip, o bir zamanlar buradaydı diyebilmeyi istemek... Gidemediği yerlere kalbiyle, zihniyle gidiyor aşık.

 Her şeye Rahmani nazarla ve sevgiyle bakınca, kusurlarıyla tümüyle seviyorsunuz insanı. Ama her zaman bu sevmek tek taraflı, doyasıya yaşamaya yetmiyor. O zaman 'gömülür' şarkısındaki gibi içine gömülüyor insan, zihnine, kalbine, anılarına...

 Hayatın bir ışık yakmasını bekliyor. Yeniden huzurla nefes almak, sadece karşıdaki kişinin nefesiyle yaşamadığını idrak etmek, tekrar bozulan algısını düzeltebilmek... Yel essin, kokunu getirsin, uzak da olsan sen sağol dedikleri. "Her şeyi düzeltmeye çalışmanın yok ettiği" olmadan hayatı anda ve güzel, kıymetini bilerek yaşamak dileğiyle...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bizi biz yapan yaşantılarımız nişanlarımızdır..

  Bugün aşı olmaya gittiğimde odada üç kadın hemşire vardı, kolumu aşı için gördüğünde birisi: "Kolundakiler çatlak mı ben ameliyat izi sanmıştım. Çok kilo mu verdin, doğum mu yaptın" dedi. Güldüm: "Çocukluktan beri kiloluydum ben birkaç kere verdim aldım kilo onlardan kaldı çok önceden bu izler, tabi çocukta yine kilo aldım verdim." dedim. "Nasıl öyle kilo verdin?" diye devam etti sonra hemşire. Yine güldüm: "Deli gibi spor yaparak, beslenmede glutene dikkat ederek tiroidim var çünkü. Hiç kolay olmadı vermek. Çok çabuk alıyorum dikkat etmezsem metabolizmam çok yavaş." Benim de tiroidim var hiç veremiyorum nasıl verdin öyle maşallah". dedi içlerinden orta yaşlı ve azıcık tontiş olanı. "Nasıl verdiğimi bir de bana sor. Çok zor." dedim ve güldüm. Gerçekten bu hayatta hepimiz farklı gelmişiz dünyaya. Neler yaşadığımız neleri kendi kendimize başardığımızı en iyi kendimiz biliriz. Çatlaklarımız, buruşan sarkan derimiz, alnımızdaki iz...
Devamı

Yeniden Balıkesir

  Kardeşimin üçüncü senesi olmuş benim okuduğum aynı şehrin Burhaniye ilçesinde okula başlayalı. Bu sene daha ilk kısmet oluyor buraya gelmek. Adeta aşık olduğum ilin her bir yerini hayranlıkla izliyorum. Hayatımın en güzel dört yılını o şehirde geçirdim diyorum büyük mutluluk içindeyim gezdiğim her bir yerinde.Yola çıkmışız Burhaniye'den Altınoluk'a, teypte Arkadaşım Eşek şarkısı: Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek 😊 anne dizinde teybe eşlik edilerek yapılan yolculuk; üç yaşındaysan hayat bir harika dostum, hasta olsan sesin kısılsa bile... Küreğini kovanı almışsın yanına kumun hayalini kurup: "Hiç olmazsa ayaklarımızı sokarız değil mi anne?" Uyuyakalıyorsun bir hayalle... " Kara sevda, kara sevda dedikleri daha ne olabilir ki?" sıradaki şarkı... Yeşili maviyi seyrederek düşüncelere dalıyorsun... Yaşamak güzel şey dedikleri... Arka koltukta yapılan yolculuğun faydaları, hayatta çoğu zaman olduğu gibi yolculuk anında da...
Devamı

Hayaller de yorulur

  Öyle bir anı hafızam var ki bazen mutlu olduğum anları ziyaret ediyorum. Bu bir kaçış, geçmişle yaşama gibi gelse de dünyam sanki böyle yaşanır kılınıyor. Çocukluğumdaki anlara bile gittiğim oluyor bu genelde bayramlar oluyor bütün aile kuzenler bir aradayken. Sonra kızımı ilk gördüğüm an; defalarca bu an da zihnimde film gibi oynamıştır. Sonra gerek zihnimde gerek rüyalarımda özleyince Balıkesir sokaklarında fakülte bahçesinde geziyor oluyorum. Hayalci olmak böyle bir şey herhalde. Hayatımın en farklı deneyiminde, yalnız başıma kaldığım altı günlük zaman diliminde de farklı rüyalarla zihnim beni rahatla t mış hayallerle sarıp sarmalamıştı. Bir gününde rüyamda yeşillik bir alanda piknik yapıyordum burnuma annemin elmalı kurabiye kokuları geliyordu. Eve döndüğümde annemin elmalı kurabiye yaptığını görünce ağlamıştım. Bir diğer gün de bir roketle uzaya kaçıp tüm o sıkıntılı halden kurtuluyor sevdiklerimle vedalaşıyordum. 😀 Hayaller insanın güzel bir kendini rahatlatma mekanizması....
Devamı